Art. 168. kc. Art. 168. Art. 169. kc. Art. 169. § 1. Jeżeli osoba nie uprawniona do rozporządzania rzeczą ruchomą zbywa rzecz i wydaje ją nabywcy, nabywca uzyskuje własność Art. 170. kc. Art. 170. W razie przeniesienia własności rzeczy ruchomej, która jest obciążona prawem osoby trzeciej, prawo to wygasa z chwilą Dział siódmy. Urlopy pracownicze. Rozdział I. Urlopy wypoczynkowe. Ustawa z dnia 26.06.1974 r. Kodeks pracy - Prawo Pracy - Baza ujednoliconych przepisów prawnych - www.przepisy.gofin.pl Kodeks pracy. § 1. Wymiar urlopu wynosi: 1) 20 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony krócej niż 10 lat; 2) 26 dni - jeżeli pracownik jest zatrudniony co najmniej 10 lat. § 2. Wymiar urlopu dla pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze czasu pracy ustala się proporcjonalnie do wymiaru czasu pracy tego pracownika, biorąc za Dziennik Ustaw Dz.U.2023.1465 t.j. Akt obowiązujący Wersja od: 31 lipca 2023 r. Art. 97. - [Świadectwo pracy; sprostowanie świadectwa pracy] - Kodeks p Art. 30 § 1 pkt 1 Kodeksu pracy - rozwiązanie umowy na mocy porozumienia stron. Pierwszym sposobem na rozwiązanie stosunku pracy jest porozumienie stron. Jest to forma najbardziej "pokojowa". Każda ze stron może być inicjatorem rozwiązania umowy o pracę w formie porozumienia. Kodeks pracy to akt prawny stanowiący zbir przepisw regulujących prawa i obowiązki pracownikw i pracodawcw, wynikające ze stosunku pracy i dotyczące wszystkich pracownikw i osb wykonujących pracę bez względu na podstawę prawną ich zatrudnienia. Obecnie w Polsce obowiązuje ustawa z 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z pźn. zm.). Dz.U.2023.1465 t.j. Wersja od: 31 lipca 2023 r. Art. 167. [Możliwość odwołania z urlopu] § 1. Pracodawca może odwołać pracownika z urlopu tylko wówczas, gdy jego obecności w zakładzie wymagają okoliczności nieprzewidziane w chwili rozpoczynania urlopu. § 2. Zobacz: Obowiązek informowania o wolnych stanowiskach pracy (art. 94(2)) Mobbing to działanie długie i uporczywe, które wcale nie musi być bezprawne. Musi jednak być nieakceptowane w kontekście zwyczajowo przyjętych zasad współżycia społecznego. Art. 10. § 1. Każdy ma prawo do swobodnie wybranej pracy. Nikomu, z wyjątkiem przypadków określonych w ustawie, nie można zabronić wykonywania zawodu. § 2. Państwo określa minimalną wysokość wynagrodzenia za pracę. § 3. Państwo prowadzi politykę zmierzającą do pełnego produktywnego zatrudnienia. Art. 129. § 1. Czas pracy nie może przekraczać 8 godzin na dobę i przeciętnie. 40 godzin w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie. rozliczeniowym nieprzekraczającym 4 miesięcy, z zastrzeżeniem art. 135–138, 143. i 144. § 2. W każdym systemie czasu pracy, jeżeli jest to uzasadnione przyczynami. 0Lfn. W artykule omówiono charakter prawny terminów z Kodeksu pracy dotyczących dopuszczalności złożenia oświadczeń woli na okoliczność rozwiązania stosunku pracy przez pracodawcę lub pracownika. Kodeks pracy w swoich przepisach zawiera postanowienia posługujące się różnego rodzaju terminami, z punktu widzenia ich charakteru prawnego. W strukturze terminów zawartych w Kodeksie pracy można wyróżnić terminy przedawnienia, o których mowa w dziale XIV Interesuje Cię ten temat i chcesz wiedzieć więcej? kliknij tutaj >> Obok nich mamy do czynienia z terminami prekluzyjnymi (zawitymi) charakteryzującymi się tym, że z chwilą ich upływu wygasa prawo dokonania określonej czynności, np. termin wskazany w art. 109 § 1 Kolejnym trzecim rodzajem terminu jest termin instrukcyjny, którego naruszenie nie powoduje wygaśnięcia możliwości dokonania określonej czynności prawnej, ale z naruszeniem którego następują określone konsekwencje prawne. Takim terminem przykładowo jest termin wskazany w art. 209 § 1 W strukturze tak charakteryzowanych terminów Kodeksu pracy, wyróżniamy terminy do dokonania określonej czynności w sferze ustania stosunku pracy i one są przedmiotem niniejszego artykułu. Chodzi tutaj o następujące terminy z: Art. 231 § 4 – 2-miesięczny termin uprawniający pracownika do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia za 7-dniowym uprzedzeniem; Art. 52 § 2 – 1-miesięczny termin uprawniający pracodawcę do rozwiązania stosunku pracy z przyczyn zawinionych przez pracownika; Art. 55 § 2 w związku z art. 52 § 2 – uprawniający pracownika do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia z przyczyn zawinionych przez pracodawcę. Wskazane terminy z systemowego punktu widzenia mają wspólny charakter prawny. Służą bowiem dopuszczalności ustania rozwiązania stosunku pracy przez daną stronę, w określonym terminie po zaistnieniu wskazanych okoliczności. Z tego powodu, charakter prawny tych terminów, czyli konsekwencje prawne wynikające z naruszenia tych terminów powinny być identyczne, gdyż z normatywnego charakteru wskazanych artykułów nie wynika, aby miało dochodzić do jakiejś dyferencjacji. W literaturze prawa pracy brak jest zasadniczo monograficznego opracowania zagadnień dotyczących charakteru prawnego terminów. Zagadnienia te poruszane są przy okazji omawiania innych zagadnień. I tak, np. T. Stręk uważa, że wskazane wyżej terminy z art. 231 § 4 i art. 52 § 2 mają charakter terminów zawitych, czyli takich, których upływ powoduje wygaśnięcie możliwości rozwiązania stosunku pracy. Dodać jeszcze trzeba, że ten charakter zawity terminu powoduje niedopuszczalność przywrócenia terminu (por. T. Stręk, Indywidualne spory pracy, Dom Prawa 2003, s. 169-171). Analizując to zagadnienie z systemowego punktu widzenia regulacji Kodeksu pracy, nie podzielam poglądu jakoby wskazane przepisy miały charakter zawity. Przeczy temu szereg istotnych argumentów wynikających z systematyki przepisów Kodeksu pracy. Po pierwsze, gdyby z upływem terminu wskazane w wymienionych przepisach wygasało prawo pracownika czy pracodawcy do rozwiązania stosunku pracy, to wówczas taka czynność musiałaby być bezskuteczna. Mielibyśmy zatem do czynienia z bezwzględną nieważnością czynności prawnej dotyczącej rozwiązania stosunku pracy. Tymczasem, powszechnie jest akceptowany pogląd, że w prawie pracy nie występuje w tym zakresie bezwzględna nieważność rozwiązania stosunku pracy, lecz względna nieważność w postaci zaskarżalności wadliwego oświadczenia woli. Tym samym dopiero po analizie ustalonego stanu faktycznego, sąd pracy może uznać dane oświadczenie woli jako wadliwe i w przypadku pracownika np. przywrócić go do pracy, a w przypadku pracodawcy zasądzić na jego rzecz odszkodowanie. Taki kierunek poglądów o zaskarżalności wadliwej czynności prawnej związanej z rozwiązaniem stosunku pracy musi oczywiście w sposób jednolity dotyczyć zarówno oświadczenia woli pracodawcy, jak i oświadczeń woli pracownika, ponieważ nie ma normatywnych podstaw prawnych do dokonywania różnicowania sytuacji prawnej. Innymi słowy, jeśli pracownik złoży oświadczenie woli na okoliczność rozwiązania stosunku pracy w trybie art. 55 § 11 po upływie miesiąca od zaistnienia okoliczności uzasadniającej takie oświadczenie woli, to stosunek pracy ulegnie rozwiązaniu, a pracodawca może jedynie z tego faktu dochodzić od pracownika odszkodowania na podstawie art. 611 Po drugie, zawity charakter omawianych przepisów jest wykluczony także z tego powodu, że sam ustawodawca w poszczególnych przepisach kodeksu jednoznacznie wskazuje konsekwencje prawne naruszenia tych terminów. Ma to miejsce w art. 60 który stanowi, że jeżeli rozwiązanie umowy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu tych umów, a pod tym pojęciem należy rozumieć naruszenie omawianego terminu, pracownikowi przysługuje wyłącznie odszkodowanie, co oznacza, że sam ustawodawca sankcjonuje skuteczność oświadczenia woli złożonego z naruszeniem terminu wskazanego w art. 52 § 2 W warunkach takiego poglądu ustawodawcy na skutki prawne naruszenia terminu z art. 52 § 2 zawity charakter terminu wskazanego w tym przepisie jest wykluczony. Mamy więc tutaj do czynienia niewątpliwie z innego rodzaju terminem, zbliżonym do terminu o charakterze instrukcyjnym, ale na pewno nie z prekluzją, czyli wygaśnięciem możliwości skutecznego dokonania oświadczenia woli. Z uwagi na podobieństwo wymienionych wyżej terminów, identyczne skutki prawne muszą dotyczyć w sposób oczywisty przypadku rozwiązania stosunku pracy przez pracownika w trybie art. 55 § 11 ponieważ z mocy art. 55 § 2 ustawodawca nakazuje stosować w tym zakresie art. 52 § 2 Gdy chodzi o termin z art. 231 § 4 to wykazuje on duże podobieństwo do pozostałych już omówionych terminów, toteż skutki prawne wynikające z jego naruszenia powinny być identyczne. Oznacza to, że w razie naruszenia 2-miesięcznego terminu przewidzianego na rozwiązanie stosunku pracy za 7-dniowym uprzedzeniem, stosunek pracy ustanie, natomiast pracodawca w tym przypadku został pozbawiony możliwości dochodzenia ewentualnych roszczeń od pracownika, ponieważ Kodeks pracy takich uprawnień mu nie przyznaje, a brak jest podstaw do sięgnięcia przez art. 300 do przepisów Kodeksu cywilnego. Na tle art. 231 § 4 powstaje istotna wątpliwość związana ze sposobem liczenia 2-miesięcznego terminu. Z gramatycznego brzmienia tego przepisu wynika, że 2 miesiące, to okres w czasie którego można rozwiązać stosunek pracy, co gramatycznie wskazuje na moment jego ustania. Przy takim rozumieniu tej regulacji, pracownik byłby obarczony dość skomplikowanym zadaniem ustalania chwili, w której jego oświadczenie woli doszło do pracodawcy w taki sposób, że mógł się z nim zapoznać (art. 61 przez art. 300 Sytuacja taka miałaby miejsce zwłaszcza wówczas, gdy oświadczenie woli pracownika byłoby składane nie bezpośrednio poprzez wręczenie stosownego dokumentu pracodawcy, ale za pośrednictwem np. poczty. Być może, że ta okoliczność zaważyła na tym, że ustawodawca nie przyznał pracodawcy prawa dochodzenia odszkodowania na wypadek naruszenia przez pracownika tego terminu przy składaniu oświadczenia woli, o którym mowa w art. 231 § 4 W każdym bądź razie złożone przez pracownika oświadczenie woli w trybie art. 231 § 4 nawet w przypadku naruszenia wskazanego 2-miesięcznego terminu będzie skuteczne, co oczywiście obciąży pracodawcę obowiązkiem wystawienia i wydania pracownikowi świadectwa pracy. Ocena poprawności biegu 2-miesięcznego terminu wskazanego w art. 231 § 4 ma więc, z praktycznego punktu widzenia, mniejsze znaczenie. Niemniej jednak konieczne jest określenie, w jaki sposób pracownik powinien się zachować, aby nie naruszyć terminu wskazanego w tym przepisie. Stoję na stanowisku, że dla zachowania 2-miesięcznego terminu z art. 231 § 4 wystarczające jest ustalenie, że pracownik złożył pracodawcy oświadczenie woli w ciągu 2 miesięcy od przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę. Poprawność postępowania pracownika wystąpi więc zarówno wówczas, gdy oświadczenie woli dotrze do pracodawcy w ciągu 2 miesięcy, w taki sposób, że mógł się z nim zapoznać (art. 61 przez art. 300 jak i wówczas, gdy oświadczenie pracownika zostanie złożone w placówce pocztowej w terminie 2 miesięcy od zaistnienia okoliczności uzasadniającej rozwiązanie stosunku pracy. Wykładnia powyższa związana z oceną właściwego zachowania przez pracownika 2-miesięcznego terminu w sytuacji składania oświadczenia woli za pośrednictwem poczty, ma na celu jedynie ustalenie poprawnego zachowania pracownika wymagającego dochowania 2-miesięcznego terminu. Skuteczność zaś oświadczenia woli w sensie ustania stosunku pracy, nastąpi oczywiście z upływem 7-dniowego uprzedzenia, licząc owe 7 dni od momentu dojścia oświadczenia woli do pracodawcy (art. 61 przez art. 300 i tak ustalony moment powinien stanowić dzień ustania stosunku pracy wpisany poprawnie do świadectwa pracy pracownika. Jeżeli chcesz wiedzieć więcej na ten temat – kliknij tutaj >> Cannot retrieve contributors at this time USTAWA z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy 1 1 Niniejsza ustawa dokonuje w zakresie swojej regulacji wdrożenia następujących dyrektyw Wspólnot Europejskich:1) dyrektywy 83/477/EWG z dnia 19 września 1983 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie azbestu w miejscu pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 8 dyrektywy 80/1107/EWG) (Dz. Urz. WE L 263 z z późn. zm.), 2) dyrektywy 86/188/EWG z dnia 12 maja 1986 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie hałasu w miejscu pracy (Dz. Urz. WE L 137 z 3) dyrektywy 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz. Urz. WE L 183 z 4) dyrektywy 89/654/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotyczącej minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscu pracy (pierwsza dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 393 z 5) dyrektywy 89/655/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. dotyczącej minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 393 z z późn. zm.), 6) dyrektywy 89/656/EWG z dnia 30 listopada 1989 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników korzystających z wyposażenia ochrony osobistej (trzecia dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 393 z 7) dyrektywy 90/269/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących ochrony zdrowia i bezpieczeństwa podczas ręcznego przemieszczania ciężarów w przypadku możliwości wystąpienia zagrożenia, zwłaszcza urazów kręgosłupa pracowników (czwarta szczegółowa dyrektywa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 156 z 8) dyrektywy 90/270/EWG z dnia 29 maja 1990 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia przy pracy z urządzeniami wyposażonymi w monitory ekranowe (piąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 156 z 9) dyrektywy 90/394/EWG z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 196 z z późn. zm.), 10) dyrektywy 91/322/EWG z dnia 29 maja 1991 r. w sprawie ustalenia indykatywnych wartości granicznych w wykonaniu dyrektywy 80/1107/EWG w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników chemicznych, fizycznych i biologicznych w miejscu pracy (Dz. Urz. WE L 177 z 11) dyrektywy 91/383/EWG z dnia 25 czerwca 1991 r. uzupełniającej środki mające wspierać poprawę bezpieczeństwa i zdrowia w pracy pracowników pozostających w stosunku pracy na czas określony lub w czasowym stosunku pracy (Dz. Urz. WE L 206 z 12) dyrektywy 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. w sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącym informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz. Urz. WE L 288 z 13) dyrektywy 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wprowadzenia w życie minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscach tymczasowych lub ruchomych budów (ósma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 245 z 14) dyrektywy 92/58/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących znaków bezpieczeństwa i/lub zdrowia w miejscu pracy (dziewiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 245 z 15) dyrektywy 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 348 z 16) dyrektywy 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. Urz. WE L 307 z 17) dyrektywy 94/33/WE z dnia 22 czerwca 1994 r. w sprawie ochrony pracy osób młodych (Dz. Urz. WE L 216 z 18) dyrektywy 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców /UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych /CEEP/ oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych /ETUC/ (Dz. Urz. WE L 145 z 19) (uchylony), 20) dyrektywy 97/80/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej ciężaru dowodu w sprawach dyskryminacji ze względu na płeć (Dz. Urz. WE L 14 z 21) dyrektywy 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym z czynnikami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 131 z 22) dyrektywy 99/70//WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz. Urz. WE L 175 z 23) dyrektywy 1999/92/WE z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników zatrudnionych na stanowiskach pracy, na których może wystąpić atmosfera wybuchowa (piętnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 23 z 24) dyrektywy 2000/34/WE z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy w celu objęcia sektorów i działalności wyłączonej z tej dyrektywy (Dz. Urz. WE L 195 z 25) dyrektywy 2000/39/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. ustanawiającej pierwszą listę indykatywnych wartości granicznych narażenia na czynniki zewnętrzne podczas pracy - w związku z wykonaniem dyrektywy Rady 98/24/WE w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (Dz. Urz. WE L 142 z 26) dyrektywy 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz. Urz. WE L 180 z 27) dyrektywy 2000/54/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie ochrony pracowników przed ryzykiem związanym z narażeniem na działanie czynników biologicznych w miejscu pracy (siódma dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 262 z 28) dyrektywy 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. Urz. WE L 303 z 29) dyrektywy 2002/44/WE z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracji) (szesnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 177 z 30) dyrektywy 2003/10/WE z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (siedemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz. Urz. WE L 42 z 31) dyrektywy 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylającej dyrektywę 96/34/WE (Dz. Urz. UE L 68 z str. 13). Dane dotyczące ogłoszenia aktów prawa Unii Europejskiej, zamieszczone w niniejszej ustawie - z dniem uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej - dotyczą ogłoszenia tych aktów w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - wydanie specjalne. 2Z dniem 25 kwietnia 2005 r. art. 231 w zakresie, w jakim pomija współodpowiedzialność Skarbu Państwa za zobowiązania wynikające ze stosunku pracy powstałe przed przekształceniem statio fisci Skarbu Państwa - zakładu opieki zdrowotnej w samodzielny publiczny zakład opieki zdrowotnej, został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 kwietnia 2005 r. sygn. akt SK 7/03 ( 3 Art. 50 § 3 częściowo został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 grudnia 2018 r. sygn. akt P 133/15 ( z dniem 20 grudnia 2018 r. Zgodnie z tym wyrokiem wymieniony wyżej przepis traci moc w zakresie, w jakim nie przyznaje pracownikowi objętemu ochroną przedemerytalną wynikającą z art. 39 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy ( któremu umowę o pracę zawartą na czas określony wypowiedziano z naruszeniem przepisów o wypowiadaniu takiej umowy, prawa żądania orzeczenia przez sąd bezskuteczności wypowiedzenia tej umowy, a w razie jej rozwiązania - przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach. 4 Od dnia 1 stycznia 1998 r. przepis § 5 - w części dotyczącej nagrody z zakładowego funduszu nagród - odnosi się do dodatkowego wynagrodzenia rocznego dla pracowników jednostek sfery budżetowej, zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej ( 5 Art. 130 § 2 w obecnym brzmieniu nie ma zdania drugiego. 6 Obecnie zakładach leczniczych podmiotów leczniczych, na podstawie art. 40 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy o działalności leczniczej oraz niektórych innych ustaw ( która weszła w życie z dniem 15 lipca 2016 r. 7 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 8 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, na podstawie art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 9 Obecnie ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 15 oraz art. 20 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 10 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 11 Obecnie ministrem właściwym do spraw zdrowia, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 28 oraz art. 33 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 12 Obecnie ministrem właściwym do spraw zdrowia, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 28 oraz art. 33 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 13 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 14 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 15 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 16 Obecnie ministrem właściwym do spraw zdrowia, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 28 oraz art. 33 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 17 Obecnie ministrem właściwym do spraw oświaty i wychowania, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 15 oraz art. 20 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 18 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 19 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 20 Obecnie ministrem właściwym do spraw zdrowia, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 28 oraz art. 33 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 21 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 22 Obecnie ministrem właściwym do spraw zdrowia, zgodnie z art. 4 ust. 1 i art. 5 pkt 28 oraz art. 33 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 23 Zgodnie z art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 18 kwietnia 1985 r. o rozpoznawaniu przez sądy spraw z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych ( która weszła w życie z dniem 1 lipca 1985 r., dział dwunasty nie obejmuje art. 266-280. 24 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 25 Obecnie minister właściwy do spraw pracy, zgodnie z art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 16 oraz art. 21 ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1893, 2368 i 2469 oraz z 2022 r. poz. 350, 807 i 847), która weszła w życie z dniem 1 kwietnia 1999 r. 1 § 2 pkt 2:- zmieniony przez § 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 sierpnia 2011 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 6 września 2011 r. 2 § 2 pkt 14 zmieniony przez § 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 3 § 2 pkt 21 dodany przez § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 4 § 8 zmieniony przez § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 5 § 11 zmieniony przez § 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 6 § 28 zmieniony przez § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 7 § 38 ust. 3:- zmieniony przez § 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 8 § 39:- zmieniony przez § 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 6 czerwca 2008 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 9 lipca 2008 r. 9 § 39a dodany przez § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 10 § 39a ust. 1 zmieniony przez § 1 pkt 3 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 11 § 39b dodany przez § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 12 § 39c dodany przez § 1 pkt 7 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 13 § 41 ust. 2 zmieniony przez § 1 pkt 4 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 14 § 43 ust. 1:- zmieniony przez § 1 pkt 8 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 pkt 5 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 15 § 44 ust. 1 pkt 1:- zmieniony przez § 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 pkt 6 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 16 § 45 ust. 2 zmieniony przez § 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 17 § 46 ust. 3:- zmieniony przez § 1 pkt 11 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 pkt 7 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 18 § 50 zmieniony przez § 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 19 § 63 ust. 2 zmieniony przez § 1 pkt 8 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 20 § 70 ust. 2:- zmieniony przez § 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 pkt 9 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 21 § 79 ust. 2 zmieniony przez § 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 22 § 81 zmieniony przez § 1 pkt 15 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 23 § 87 ust. 1 pkt 6 zmieniony przez § 1 pkt 16 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 24 § 91:- zmieniony przez § 1 pkt 17 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 pkt 10 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 25 § 97 ust. 1 zmieniony przez § 1 pkt 18 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 26 § 98 zmieniony przez § 1 pkt 19 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 27 § 101 ust. 3:- zmieniony przez § 1 pkt 20 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. - zmieniony przez § 1 pkt 11 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 28 § 110 ust. 1 pkt 3 zmieniony przez § 1 pkt 21 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 29 § 114 uchylony przez § 1 pkt 22 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 30 Załącznik nr 2 zmieniony przez § 1 pkt 12 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r. 31 Załącznik rozdział 6 zmieniony przez § 1 pkt 23 lit. a) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 32 Załącznik nr 3 rozdział 7 uchylony przez § 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 4 sierpnia 2011 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 6 września 2011 r. 33 Załącznik rozdział 8 zmieniony przez § 1 pkt 23 lit. b) rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 2 marca 2007 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 21 czerwca 2007 r. 34 Załącznik nr 3 § 43 ust. 3 zmieniony przez § 1 pkt 13 rozporządzenia z dnia 4 listopada 2021 r. ( zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 20 listopada 2021 r.