1. Podaj przyczyny angielskiej wojny domowej dzieląc je na społeczne , gospodarcze polityczne i religijne . 2.omów poszczególne etapy angielskiej wojny domowej. 3. wymień ugrupowania polityczne uzyskujące przewagę w poszczególnych fazach angielskiej wojny domowej. Gospodarka w okresie I wojny światowej (1914-1918) Gospodarka radziecka (1917-1941) Świat kapitalistyczny w latach 1918-1939; Gospodarcze problemy i skutki II wojny światowej (1939-1945) Powojenna odbudowa i rekonstrukcja gospodarki (1945-1949) Dynamiczny rozwój gospodarczy w latach 1950-1973; Wstrząsy i załamania w latach 1974-1989 istotne zmiany polityczne, gospodarcze,społeczne. obniżenie standardu życia,głód i kalectwo ludzi. "nie wiem czy pomogłam" Ja też nie, tylko 1013 osobom pomogła Twoja odpowiedź ;-D. Do niezliczonych skutków II wojny światowej należą: 1. Przemieszczenia i migracje ludności w latach 1945-1949. Polacy powracali na ziemię ojczystą, jak i przesiedlano obcokrajowców z ziem polskich, którym kierowało Ministerstwo Ziem Obiecanych do Spraw Repatriacji Niemców. 2. Pojawienie się syndromu KZ (skrót od Konznentrazion) - u Odpowiedź:Wyjaśnienie:Skutki I wojny światowej były jedną z pośrednich przyczyn drugiego światowego konfliktu. Zaledwie dwadzieścia lat dzieliło podpisanie ukła… kasiunieq2111 kasiunieq2111 Druga wojna światowa była niezwykle skomplikowanym wydarzeniem, które rozpętało się w wyniku wielu wydarzeń od zakończenia pierwszej wojny światowej w 1918 r. Wśród nich są: 1- Traktat wersalski. Pod koniec pierwszej wojny światowej podpisano traktat wersalski zaproponowany przez USA, w którym Niemcy musiały wziąć Skutki I wojny światowej - Sortowanie według grup. Funkcje. Kontakt. Plany cenowe. Utwórz konto. Język. skutki społeczne: śmierć ok. 10 mln osób, powrót kalekich żołnierzy , epidemia grypy hiszpanki, emancypacja kobiet, straty moralne, skutki gospodarcze: wielkie zniszczenia wojenne, ruina rolnictwa, konieczność przestawienia Okres trwania I wojny światowej i później. 1. Przyczyny, przebieg i skutki I wojny światowej Podstawową przyczyną było powstanie trójprzymierza w roku 1879-1882 i trójporozumienia (1892 Francja – Rosja; 1904 Francja – Anglia; 1907 Anglia – Rosja) oraz konflikty między państwami Podaj dwa społeczne skutki I wojny światowej 2018-06-06 21:35:23 Skutki I wojny światowej 2012-03-04 15:42:38 Skutki 2 wojny światowej 2009-04-15 19:57:42 Koniec II wojny światowej stał się równocześnie początkiem podziały politycznego Europy, a także świata na dwie wrogie strefy wpływów: radziecką i amerykańską. Związek Radziecki dążył do wsparcia swego bezpieczeństwa na systemie krajów zaprzyjaźnionych - buforów, które z nim sąsiadowały. B8F8C. Konsekwencje I wojny światowej Konsekwencje I wojny światowej zmiany polityczne w Europie ( zmiana mapy politycznej) przestały istnieć cesarstwa: Niemiec, Austro-Węgier i Rosji. Mapa polityczna Europy Środkowowschodniej znacznie się zmieniła. Niepodległość uzyskały: Finlandia, Estonia, Łotwa, Litwa i Polska. Z monarchii habsburskiej ( Austro-Węgry) powstały niezależne państwa, zasada etnograficznego rozgraniczenia: Królestwo Serbów, Chorwatów, Słoweńców( Królestwo SHS- od1929r przyjmuje nazwę Jugosławia), Czechosłowacja, Węgry, Polska( częściowo tereny Galicji zach) Turcja- traci posiadłości Bliskowschodnie. Palestyna- mandat W. Brytanii, to umożliwia genezę państwa Izrael. Osłabiona została potęga Francji i W. Brytanii. Wzrosło znaczenie gospodarcze i polityczne Stanów Zjednoczonych. Po wojnie jest coraz mniej ustrojów monarchicznych a coraz więcej republik I wojna jest początkiem procesu dekolonizacji „nadwyrężenie mitu białego człowieka- jego potęgi” Wzmocnienie roli państwa opiekuńczego, kres znaczenia państwa liberalnego( nie dbającego o obywatela) Zwiększa się znaczenie państw jednolitych narodowościowo, tendencja do tworzenia państwa etnicznego. Radykalizacja postaw Zmiana polityki wewnętrznej wobec obywateli- ( totalitaryzmy: komunistyczny faszystowski podporządkowują sobie obywateli) Nastąpiły zmiany społeczne, w mentalności ludzi. Naturalny postęp demokracji, przekonanie, że wszyscy ludzie są równi.( nie są to zmiany instytucjonalne).Demokracja rozumiana jako równość wobec prawa. Inna sytuacja w sensie międzynarodowym zmniejsza się krąg najsilniejszych państw(zmiana układu sił w Europie), pozostają 2 państwa-W. Brytania i Francja W. Brytania powraca do tradycyjnego dystansu wobec Europy dbając też o to, żeby Francja nie rosła w potęgę.( zmiana układu sił w Europie)„W. Brytania nie ma stałych sojuszy tylko stałe interesy” dwie grupy państw na mapie państwa zwycięskie kraje rewizjonistyczne powołanie do życia Ligi Narodów. Emancypacja kobiet umasowienie kultury- życie się demokratyzuje, kultura dla wszystkich liberalizacja życia, rygoryzm prawny powinien być zmniejszony. Polityczno- gospodarczymi konsekwencjami I wojny światowej było stworzenie systemów totalitarnych w Niemczech, Włoszech i Rosji. Skutkiem wojny było powstanie traktatu pokojowego, a tym samym powstanie nowego ładu w Europie, powstanie nowych państw oraz niezadowolenia społecznego z nowych porządków. Niezadowolenie społeczne i kryzys gospodarczy był przyczyną poparcia dla rządów „silnej ręki”, które proponowali dyktatorzy. Przyczyny wybuchu, przebieg i skutki pierwszej wojny światowej - Pierwsza wojna światowa była całkowicie odmiennym konfliktem zbrojnym od wcześniej spotykanych w historii świata. Różniła się na przykład pod względem rozmiarów pola walki, gdyż walki toczyły się praktycznie w całej Europie, oraz w Azji i Afryce. Była o wiele okropniejsza niż wcześniejsze konflikty, gdyż udział w niej brało wiele narodów, zastosowano podczas niej nowe rodzaje broni i to wpłynęło na tak ogromną ilość ofiar. Było też parę pozytywnych aspektów tej wojny. Bardzo dużo w tym konflikcie zyskali Polacy, gdyż dzięki wojnie odrodziła się Polska, która przez tyle lat była podzielona przez zaborców. I wojna światowa była także konfliktem zbrojnym, który różnił się od swoich poprzedników także tym, że w niej po raz pierwszy działania wojenne rozgrywały się równocześnie w powietrzu, na wodzie i pod jej powierzchnią, oraz na lądzie. W Europie na początku 1914 roku istniały dwie koalicje wojskowe: państwa centralne(Niemcy, Austro - Węgry, Turcja, Bułgaria) i ententa (Wielka Brytania, Francja, Rosja, Japonia, Włochy, USA). Do wybuchu I wojny światowej doprowadziło kilka przyczyn. Do przyczyn pośrednich można zaliczyć przede wszystkim: - walkę o strefy wpływów w Europie, - walkę o kolonie w Afryce, - chęć dominacji w Europie, - walkę o rynki zbytów i strefy wpływów, - konflikty narodowościowe(np. między Serbami i Austriakami). Bezpośrednią przyczyną wybuchu wojny był zamach na następcę tronu austro -węgierskiego Franciszka Ferdynanda dokonany przez grupę spiskowców serbskich 28 czerwca 1914 r. w Sarajewie. Dobrze przygotowani do wojny Niemcy podżegali Austriaków do ataku na Serbię. Rząd austriacki wypowiedział 28 lipca 1914 r. wojnę Serbii. Dzień później Rosja zarządziła mobilizację, na co Niemcy wystawili Rosji ultimatum żądające odwołania mobilizacji, lecz zostało ono odrzucone i 1 sierpnia 1914r. Niemcy wypowiedziały Rosji sierpnia Niemcy zażądały od Belgii(kraju neutralnego) zgody na przemarsz swych wojsk, lecz jej nie otrzymały. Następnego dnia wypowiedziały wojnę Francji, a 4 sierpnia przekroczyły granicę z Belgią, co spowodowało wypowiedzenie wojny Niemcom przez Anglię. 6 sierpnia 1914 r. Austro- Węgry przystąpiły do wojny z Rosją. Na froncie zachodnim wojska niemieckie posuwały się bardzo szybko. Po przejściu przez Belgię dążyły do oskrzydlenia Paryża, gdyż chciały zakończyć podbój Francji jak najszybciej i następnie przerzucić swoje wojska na front wschodni przeciwko Rosji. Nad rzeką Marną doszło do bitwy (4-10 IX 1914r.) która powstrzymała ofensywę wojsk niemieckich. Sukces wojsk francuskich można w dużej mierze przypisać głównodowodzącemu tej armii, marszałkowi Józefowi Joffre. W ten sposób na froncie zachodnim wojna ruchoma przekształciła się w wojnę pozycyjną. Obydwie walczące strony okopały się i utworzyły szereg umocnień. Wojna ustabilizowała się na odcinku od kanału la Manche do granicy z neutralną Szwajcarią. Była to typowa wojna na zużycie sił,w której zwycięzcą miały się okazać wojska z większymi zasobami. W lutym 1916 r. wojska niemieckie podjęły próbę zajęcia francuskiej twierdzy Verdun w Lotaryngii. Przerwanie w tym miejscu linii frontu otwierało wolną drogę do Paryża. Trwająca prawie rok bitwa o tą twierdzę jest zaliczana do najkrwawszych w historii wszystkich wojen. Zarówno Niemcy, jak i Francuzi tracili tutaj dziennie po kilkadziesiąt tysięcy zabitych i rannych. Ostatecznie zwyciężyły wojska francuskie, gdyż Niemcy na skutek braków kadrowych w szeregach swojej armii musiały się wycofać na linię frontu z początku 1916 roku. Jako kolejną charakterystyczną bitwę tego okresu rozgrywającą się na terenach Francji można uznać działania wojenne zwane jako bitwa nad Sommą. We wrześniu 1916r. wojska Ententy w celu zmniejszenia naporu Niemców na Verdun rozpoczęły ofensywne działania w północnej Francji. Zdołało się im wedrzeć parę kilometrów w głąb pozycji niemieckich, lecz nie doszło do żadnych większych sukcesów. Front wschodni przebiegał głównie przez ziemie polskie, więc dlatego w wojskach zaborców znaczną część żołnierzy stanowili Polacy. Działania na froncie wschodnim miały odrębny charakter niż na zachodzie Europy. Toczyła się tutaj tzw. wojna manewrowa. Polegała ona "wymianie" znacznych obszarów przez obydwie strony konfliktu. Wojna początkowo toczyła się między Austro - Węgrami i Rosją, lecz na skutek nacisków ze strony rządu francuskiego i angielskiego Rosja wypowiedziała wojnę także Niemcom. W tym celu Rosjanie byli zmuszeni podzielić swoje wojska na dwie części. Niemcy wykorzystali fakt podziału armii rosyjskiej i zaatakowali z obydwu skrzydeł 2 armię rosyjską, doprowadzając do jej zniszczenia w bitwie pod Tannenbergiem (26-30 sierpnia 1914 roku). Idąca jej z pomocą 1 armia rosyjska była zmuszona do cofnięcia się na Mazury, a następnie na Suwalszczyznę. Gorzej powodziło się także Austriakom, którzy stracili Lwów i cofnęli się za Karpaty na Węgry, a w kierunku zachodnim wycofali się za San. Dopiero pomoc ze strony Niemców pozwoliła na wyparcie Rosjan za linię Sanu i górnego Dniestru. Po dojściu Niemców w okolice Warszawy pod koniec października nastąpił kontratak rosyjski i następnie ponowne działania ofensywne niemiecko- austriackie. W ten sposób pod koniec 1914r. granica na froncie wschodnim ustabilizowała się na linii Bzura- Rawka- Nida- Dunajec aż do granicy węgierskiej. Niepowodzenia Niemców na zachodzie doprowadziły do zmiany planów przez nich. Przerzucili oni część swych wojsk z frontu zachodniego na wschodni i wspólnie z austriakami z początkiem maja 1915r. rozpoczęli starannie przygotowaną ofensywę. Doprowadziła ona do przełamania frontu rosyjskiego w okolicach Gorlic. Rosjanie przystąpili do odwrotu. Do 5 sierpnia 1915r. Niemcy zajęli już Przemyśl, Lwów ,Lublin i Warszawę. W ciągu następnych tygodni zdobyli Grodno, Brześć i Wilno. Linia frontu ustabilizowała się na dłuższy czas na odcinku od Tarnopola przez Pińsk i Dyneburg aż do Zatoki udało się jednak Austriakom i Niemcom rozbić głównych sił rosyjskich. Należy dodać, że w ramach armii austriackiej walczyły też polskie brygady strzelców dowodzone przez: I brygada - Józef Piłsudski; II brygada - III - IV - gen. Sosabowski. Oprócz dwóch głównych frontów tej wojny ( tj. zachodniego i wschodniego), działania wojenne miały miejsce na froncie bałkańskim i włoskim. Na froncie bałkańskim walki toczyły się między Austro- Węgrami a Rumunią i Serbią. Jednak wojska austriackie nie poniosły na tym froncie większych strat, a wzbogaciły się o większą część terytorium rumuńskiego wraz z jego stolicą w Bukareszcie. Duże znaczenie miały natomiast walki na froncie włoskim, do których Austro- Węgry musiały zaangażować prawię połowę swoich wojsk. Krwawe walki pozycyjne, prowadzone w trudnym górskim terenie (np. nad rzeką Isonzo) kosztowały obydwie strony wiele ofiar i nie przyniosły widocznych rezultatów. Ciężkie walki miały miejsce także między Turcją i Wielką Brytanią na granicy Europy i Azji. Działania wojenne na półwyspie Gallipoli miały podobny charakter do walk pod Verdun. Wojna toczyła się także na morzu. Jej przyczyną było wprowadzenie w sierpniu 1914 roku blokady morskiej Niemiec, odcinając im pomoc dla zmęczonej produkcją militarną gospodarki tego państwa. Wojna ta miała także charakter pozycyjny, gdyż niekiedy tylko dochodziło do małych potyczek na morzu. Większa bitwa morska rozegrała się dopiero w maju 1916 roku w pobliżu półwyspu Jutlandzkiego. Mimo iż obie floty poniosły dotkliwe straty, to Niemcą nie udało się przerwać blokady. Na początku 1917 roku Niemcy użyli nowej broni, okrętów podwodnych, ogłaszając nieograniczoną wojnę podwodną. Celami Ubotów nie były tylko okręty Koalicy, lecz także jednostki państw neutralnych pływające do portów Ententy. Po zajęciu w lecie 1915 r. ziem polskich przez państwa centralne, Królestwo zostało podzielone na dwie strefy okupacyjne: południową - austriacką i północną - niemiecką. Władze niemieckie eksploatowały zdobyte tereny dla potrzeb wojennych, prowadzono na tych terenach gospodarkę rabunkową. Lepiej powodziło się Polakom na ziemiach zajętych przez Austriaków. Żaden jednak z zaborców nie podejmował żadnych wiążących deklaracji w kwestii polskiej. Na początku grudnia 1916 roku rządy niemiecki i austriacki zażądały od żołnierzy Legionów przysięgi na wierność cesarzowi. Zarówno sam Józef Piłsudski jak i większość oficerów odmówiła złożenia przysięgi i wcielenia Legionów w szeregi wojsk zaborców(gdyż dotąd była to odrębna formacja wojskowa walcząca u boku Austriaków) i zostali internowani do więzień w Niemczech ( np. do Havelbergu lub Magdeburga). Na skutek wyczerpywania się rezerw ludzkich w szeregach niemieckich przez przeciągające się działania wojenne na froncie zachodnim dnia 5 listopada 1916 roku został wydany przez władze okupacyjne tzw. manifest dwóch cesarzy (tj. Wilhelma II i Franciszka Józefa I) w sprawie utworzenia "samodzielnego" państwa polskiego. Tereny nowego państwa polskiego miały obejmować ziemie polskie będące wcześniej pod zaborem rosyjskim. Miało to być państwo z dziedziczną monarchią i ustrojem konstytucyjnym. Dość ważnym krokiem w odbudowie Polski był 7 listopada 1917 roku - - czyli dzień obalenia rządu carskiego w Rosji na skutek rewolucji październikowej. Zarówno nowy rząd rosyjski jak i rządy Anglii i Francji poparły powstanie niepodległej Polski. Poprawienie się sytuacji wojsk alianckich na froncie zachodnim przez przystąpienie pod koniec 1917 roku USA do wojny doprowadziło do pod pisania 5 grudnia 1917 r. zawieszenia broni między Austro- Węgrami i Niemcami z Rosją. Niemcy byli bowiem zmuszeni do przerzucenia wszystkich sił na front zachodni. W dniach 15 VII-5 VIII 1918r. doszło do tzw. drugiej bitwy nad Marną w której zdecydowane zwycięstwo odniosły wojska francuskie. 8 sierpnia 1918 roku doszło do przełomowej bitwy nad Sommą. Dywizje alianckie zadały dotkliwe straty wojskom niemieckim. Był to tzw. "czarny dzień armii niemieckiej". Od tego czasu front przesuwał się tylko w jedną stronę, w kierunku Niemiec. W październiku linia frontu przesunęła się na linię rzeki Mozy i zbliżyła się do granicy francusko-niemieckiej. Zmniejszanie się stanu liczebnego w wojskach austriackich i niemieckich spowodowały wycofywanie się tych IX 1918 roku zakończyły się walki na froncie bałkańskim, w listopadzie ustawały także na froncie włoskim, w październiku o rozejm poprosiła także Turcja. Dnia 3 listopada 1918r. zawieszenie broni podpisał w imieniu Austrii i Węgier cesarz Karol I, które wkrótce po tym zrzekł się korony. Wojna zakończyła się ostatecznie abdykacją cesarza Wilhelma (9 XI 1918) i podpisaniem kapitulacji przez Niemcy 11 listopada 1918 roku na stacji kolejowej Rethonde w okolicach miasta Compiegne w wagonie naczelnego wodza sił sprzymierzonych, francuskiego marszałka Ferdynanda Focha. Warunkiem zawarcia pokoju było oddanie aliantom większości ciężkiej broni, pojazdów pancernych, okrętów podwodnych, jednostek nawodnych i większości samolotów. 18 stycznia 1919 roku o w Sali Zegarowej Ministerstwa Spraw Zagranicznych Francji rozpoczęła się konferencja pokojowa. Omawiane były na niej granice państw w powojennej Europie. Zakończyła się ona ostatecznie 28 czerwca 1919 roku przez podpisanie Traktatu Wersalskiego przez wszystkie strony konfliktu. Wygranie wojny przez państwa Ententy dało Francji i Wielkiej Brytanii wiele korzyści. Umocniła się ich rola w Europie, Francja odzyskała Alzację i Lotaryngię. Znacznie wzrosła też władza USA. Te trzy wyżej wymienione państwa sprawowały nadzór nad realizacją postanowień Traktatu Wersalskiego. Pełniły one także rolę arbitrów w sporach między państwami ( np. przebieg plebiscytu na Górnym Śląsku ). Rosja straciła wiele w tej wojnie, gdyż ciągle dokonywały się w niej zmiany związane ze zmianą systemu sprawowania władzy. Największymi przegranymi były jednak Austria i Niemcy. Utraciły one większą część zdobytych ziem, musiały płacić odszkodowania wojenne innym państwom, ich gospodarka była nastawiona głównie na produkcję dla wojska, więc musiała ponownie zmienić swój charakter. Dużo natomiast zyskały państwa będące wcześniej pod okupacją jak np. Polska. Po ponad stuletniej niewoli powstało znowu niepodległe państwo polskie z wolnym dostępem do morza. Mimo iż nie wszystkie ziemie polskie należały do terenów Polski (np. Gdańsk, Górny Śląsk), to najważniejsze dla Polaków było odzyskanie suwerenności. W I wojnie światowej zginęło około 10 mln. ludzi, a 20 mln. zostało rannych. Były także ogromne straty materialne. W tym konflikcie zostały użyte także nowe rodzaje broni. Piechota została wyposażona w ciężkie karabiny maszynowe. Artyleria posiadała działa o ogromnych kalibrach, dużej sile ognia i dalekim zasięgu ognia. W zaopatrzeniu dużą rolę odgrywały samochody. W tej wojnie zadebiutował także nowy pojazd wspomagający natarcie piechoty - czołg. Na froncie zachodnim Niemcy wprowadzili także gazy bojowe, które mimo zakazu były stosowane później przez obie strony konfliktu. Wojna toczyła się nie tylko na lądzie, ale także na morzu i w powietrzu. Marynarka była wyposażana w pancernikiem, które dysponowały bardzo dużą siłą ognia. Pojawiły się także okręty podwodne, które praktycznie bezkarnie mogły nękać konwoje z dostawami dla wojska. Na początku wojny w celach dokonywania rozpoznania został użyty także samolot. Pod koniec wojny lotnictwo obydwu walczących stron posiadało już jednostki bombardujące, myśliwskie i rozpoznawcze. Nie na długo jednak zapanował pokój w Europie, bo już po 21 latach doszło do nowego konfliktu zbrojnego, który pochłonął jeszcze więcej ofiar i objął terenami walk jeszcze większe obszary. Trwająca sześć lat II wojna światowa przyniosła ogromne straty ludnościowe, gospodarcze i społeczne. W konflikt zostało zaangażowanych 61 państw. Zmobilizowano ponad 110 milionów żołnierzy. W czasie największej mobilizacji Armia Czerwona liczyła 12,5 mln żołnierzy, natomiast armia Stanów Zjednoczonych 12,3 miliona, armie III Rzeszy, to 10,2 mln, Japonii 10,2 mln, Wielkiej Brytanii 5,1 mln, Francji 5 mln, Chin 5 mln i Włoch 3,7 mln. Straty ludnościowe wyniosły ponad 50 mln zabitych. Rannych zostało 35 mln. W Niemczech straty wojenne liczone są na około 13,6 mln ludności, z tego 10 mln zginęło na wszystkich frontach. Wojna na Pacyfiku i Dalekim Wschodzie nie była mniej krwawa i bezlitosna niż w Europie. Zginęło około 10 mln Chińczyków, pół mln Wietnamczyków, milion Filipińczyków. Japonia poniosła straty ludnościowe szacowane na 3,1 mln zabitych, z tym, że liczba osób, które zmarły w wyniku choroby popromiennej po zrzuceniu bomb atomowych, wzrosła w następnych latach. W wyniku zrzucenia bomb atomowych na dwa japońskie miasta Hiroszimę i Nagasaki, zginęło około 100 tys. ludzi. Kolejne 100 tys. osób zostało rannych i okaleczonych. Promieniowanie radioaktywne wydzielone podczas wybuchów było przyczyną wielu chorób nowotworowych. Dane szacunkowe wskazują, że na skutek choroby popromiennej zmarło w Japonii około 500 tys. ludzi. Wojna zmieniła obraz społeczeństwa, liczba kobiet znacznie przewyższyła liczbę mężczyzn. W przeciwieństwie do wcześniejszych wojen liczba ofiar cywilnych była znacznie wyższa od wojskowych. Było to spowodowane zarówno akcjami ludobójczymi, jak i bombardowaniem miast. Setki tysięcy ludzi zostało inwalidami na skutek ran odniesionych w walkach i nieludzkich warunków bytowania w obozach koncentracyjnych i obozach przymusowej pracy. Prowadzone przez Niemców i Japończyków eksperymenty medyczne w obozach koncentracyjnych, niedożywienie, liczne choroby również przyczyniły się do inwalidztwa. Wśród ludzi, którzy przeżyli koszmar obozowy, znany jest syndrom KZ, czyli skrót od niemieckiego określenia obozów koncentracyjnych, polegający na trudnościach w dostosowaniu się do życia w normalnych warunkach, odnalezieniu swojego miejsca w społeczeństwie i przywróceniu równowagi psychicznej. Zniszczenia w rolnictwie europejskim były przyczyną narastającego głodu, który nękał miliony ludzi w Europie. Tragiczną sytuację próbowały ratować amerykańskie programy pomocowe, w ramach których rozdawano ludziom żywność, ubrania i leki. Jej udzielaniem głównie zajmowała się UNRRA (Administracja Narodów Zjednoczonych do Spraw Pomocy i Odbudowy) organizacja powołana przez ONZ. Druga wojna światowa znacząco wpłynęła na obraz stosunków gospodarczych na świecie. Wydatki wojenne państw uczestniczących w konflikcie wyniosły 1,166 biliona dolarów. Największe koszty na cele wojenne i pomoc sojusznikom poniosły Stany Zjednoczone, bo około 321 mld dolarów. Kredytowały one państwa europejskie, wyposażały je w broń. Dzięki temu nastąpił silny rozwój przemysłu wojskowego. Wynalazki i udoskonalenia dokonywane na potrzeby zbrojeniowe szybko przenikały do przemysłu cywilnego, powodując również jego rozwój. Po wojnie większość państw europejskich znalazła się na krawędzi załamania finansowego. Obciążenia wojenne, zadłużenie i w efekcie dewaluacja pieniądza doprowadziły do poważnego osłabienia Wielkiej Brytanii i Francji. Jednocześnie zmniejszyła się ich kontrola nad posiadłościami kolonialnymi, co doprowadziło do wzniecenia ruchów niepodległościowych na obszarze Azji i Afryki. Niemcy po wojnie znalazły się w zupełnej ruinie. Reparacje odbierane w maszynach i urządzeniach pogłębiły chaos i utrudniły odbudowę gospodarczą. Niemieckie miasta doznały ogromnych zniszczeń na skutek zmasowanych nalotów, zwłaszcza nalotów dywanowych. Najbardziej ucierpiały Hamburg, Drezno, Berlin i Norymberga. Również przegrana Japonia zmagała się z kryzysem gospodarczym. Jednakże Amerykanie, którzy byli jedynymi okupantami na terenie Japonii, przekazali od 1950 r. znaczną pomoc i umożliwili podźwigniecie tamtejszej gospodarki. Historia Przyczyny i Skutki II Wojny Światowej Charakterystyka porównawcza I i II wojny światowej Skutki II wojny światowej Przyczyny i skutki II Wojny Światowej Gospodarka światowa 1945-2007 Gospodarcze skutki II wojny światowej